اعجاز قرآن

آیا زمان معجزه‌ها سپری شده است؟ و ما دیگر شاهد وقوع آنها نخواهیم بود؟ آیا از آنجا که معجزات انبیای گذشته مربوط به زمان و مکان خاص خودشان بوده است ما باید با استفاده از اسنادی که از گذشته به جا مانده از آن معجزات آگاه شویم تا بتوانیم به آن پیامبران ایمان بیاوریم؟

 در جستجوی یافتن پاسخی مناسب به این سوالات با کتاب آسمانی دین اسلام مواجه می‌شویم. قرآن، تنها کتاب آسمانی است که با صراحت و قاطعیت تمام ادعا می‌کند که معجزه‌ای است جاوید برای تمامی مردم، در هر زمان و هر مکان و با هر ملیتی که دارند.

                                                                                   قرآن و ادعای اعجاز

همانگونه که می‌دانیم، معجزه امر خارق‌العاده‌ای است که همه افراد بشر از انجام دادن عملی مانند آن ناتوان هستند. کسی که ادعای پیامبری می‌کند با ارائه دادن معجزه، این ادعا را دارد که چون نوع بشر توانایی انجام عملی مانند عمل او را ندارد، بنابراین بایستی عمل او به‌واسطه ارتباطی که با قدرتی مافوق قدرتهای بشری دارد، انجام شده باشد و او آفریننده این عالم است. در واقع خدا خواسته است با دادن این قدرت به او، رابطه بین او و خود را تأیید کند............

                                                                         اعجاز قرآن۳

۱- قرآن و اسرار خلقت: گرچه قرآن کتاب علوم نیست و به منظور مسایل علمی نیز نازل نشده است و منظور و هدف قرآن هدایت و رهبری جامعه بسوی سعادت دنیا و آخرت است ولی در عین حال قرآن در بسیاری موارد از این گونه مسایل در راه هدف خاص خود بهره برده است و از آنها به صورت نشانه‌هایی از قدرت لایزال الهی یاد کرده است. لذا در موارد متعددی، اشاره به بسیاری از اسرار خلقت نموده است. این امر خود نشان دهنده آن است که قرآن از سوی کسی نازل شده است که احاطه کامل به اسرار طبیعت داشته است و او کسی نیست جز آفریننده طبیعت. در زیر سه مورد از این اسرار را که در قرآن آمده است، به اختصار بیان می‌نماییم:..........

رمزهاي اعجاز آميز قرآن

اعجاز عددي قرآن۲

درتاريخ ، كتابي سراغ نداريم كه مانند قرآن طبق يك سيستم عددي تنظيم شده باشد بر اين حقيقت علاوه بر 43 بند پيشين ، موارد زير نيز گواه صادقي است:
الف: كلمه “الله“ 2698 مرتبه در قرآن تكرار شده كه مضربي از عدد 19 است (142 * 19 ) و تعداد حروف “بسم الله الرحمن الرحيم“ نيز 19 مورد مي باشد. مسئله جالب اينكه در سوره اخلاص بعد از “قل هو الله احد “ جمله “ الله الصمد“ آمده در صورتي كه اگر “هو الصمد“ مي آمد ، جمله صحيح بود. از نظر دسترو زباني بايد “هو “ مي آمد اما با اين حال “الله“ آمده است ، اگر بجاي “الله“ “هو“ مي آمد ، سيستم رياضي قران بهم مي ريخت و اين مسئله شباهت زيادي دارد به همان “اخوان“ و “قوم“ در سوره “ق“.
ب: مورد جالب ديگر در سوره مريم حروف مقطعه كهيعص مي باشد كه بصورت حروف آغازين آمده است ، اين حروف در سوره مريم ، بصورت جداگانه ، با اين تعداد بكار رفته اند: حرف “ك“ 137 مرتبه، حرف “ه“ 168 مرتبه ، حرف “ي“ 345 مرتبه ، حرف “ع“ 122 مرتبه، حرف ص“ 26 مرتبه. جمع اين ارقام به اين صورت است:
345+ 168+137+122+26= 897 كه مضروب عدد 19 مي باشد (42*19) يعني مجموع تكرار حروف پنجگانه (ك، ه ، ي ، ع ، ص،) سوره مريم (سوره شماره 19) علاوه بر آنكه برعدد 19 (تعداد حروف بسم الله الرحمن الرحيم ) قابل تقسيم است، بر عدد 14 (كه تعداد حروف مقطعه است) نيز قابل تقسيم مي باشد(798=57*14).
پ: در قرآن بعضي از كلمات با كلمه هاي ديگر كه از نظر معني با همديگر تناسب دارند يكسان به كار رفته اند. مثلاً :
1- كلمه “حيوه“ 145 بار با مشتقات آن در قرآن بكار رفته است و به همان تعداد (145 بار ) كلمه “موت يا مرگ“ با مشتقاتش بكار رفته است.
2- كلمه “دنيا “ 115 بار و كلمه “آخرت“ هم 115 بار بكار رفته است.
3- كلمه “ملائكه“ 88 بار در قرآن آمده است و كلمه “شياطين“ نيز به همان تعداد 88 بار بكار برده شده اند.
4-“حر“ يعني گرما 40 بار و كلمه “ برد“ يعني سرما نيز 40 بار بكار برده شده اند.
5- كلمه “مصائب“ 75 بار و كلمه “شكر“ نيز 75 بار
6- كلمه زكات 32 بار و كلمه “بركات“ نيز 32 بار .
7- كلمه “عقل“ ومشتقات آن 49 بار و كلمه “نور“ نيز با مشتقاتش 49 بار .
8- كلمه “يوم “ به معني روز و “شهر“ به معني ماه در قرآن به ترتيب 365 بار و 12 بار بكار رفته اند.
9- كلمه “رجل“ به معني مرد 24 بار و كلمه “امرأه “ به معني زن نيز 24 بار در قرآن بكار رفته اند.
10- كلمه “امام“ بصورت مفرد و جمع 12 بار در قرآن آمده است.........

در مورد واقعه ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱

در يازدهم سپتامبر 2001ميلادي چند هواپيما با برجهاي دوقلوي نيويورك در خيابان جرف هاربا طبقه 109 آن اصابت مي كند كه اين امر موجب بوجود آمدن تشنج هاي سياسي واقتصادي و اجتماعي شد و نشان داد بنيا نهاي چپاول و غارتگري سست و بي پايه مي باشد ؛ كه خداوند سبحان 1400 سال پيش توسط پيامبر خود در قرآن كريم به اين موضوع اشاره مي كند.
سوره توبه ؛ جزء 11 و سوره 9 قرآن كريم مي باشد. روز حا دثه : 11/9/2001
كلمه 2001 آن جرف هار مي باشد. محل برج : خيابان جرف هار
خداوند در آيه 109 سوره به خرابي بنا اشاره مي فرمايد. طبقه اصابت : 109

منبع: اينترنت

منبع: http://www.efarsi.org/quran/

                                    شهرها و اماكن و كوههايي كه نامشان در قرآن آمده است

                                                                  منبع:‌كتاب دانستنيهاي قرآن«مصطفي اسرار»

تعداد كلي آيات ، كلمات، حروف و حركاتي كه در قرآن آمده

تعداد; نام

6236; آيات

77701; كلمات

323671; حروف

1015030; نقطه

93243; فتحه

39586; كسره

4804; ضمه

48872; الف

3272; همزه

19253; تشديد

1771; مد

5098; محل وقف

منبع:‌كتاب دانستنيهاي قرآن«مصطفي اسرار»

اعضاي بدن كه نامشان در قرآن آمده

حسم; اجسام; ج.اذن، گوشها; اذان

ج.رجل،پاها; ارجل; ج.ذقن، زنخ، چانه; الاذقان

ج.اصبع، انگشتان; اصابع; ج.رحم، زهدانها; الارحام

ج.عقب، پاشنه‌ها; اعقاب; ج.صلب، پشتها; اصلاب

ج.عين، چشمها; اعين; جوعنق، گردنها; اعناق

ج.فوه، دهانها; افواه; ج.فؤاد، دلها; افئدة

ج.انمله، انگشتان; الانامل; ج.معاء، روده‌ها; امعاء

ج.يد، دستها; ايدي; بيني; الانف

شكم; بطن; تن; بدن

كالبد; جسد; سر انگشتان; بنان

گردن; جيد; ج.جلد، پوست; جلود

نايف گلو; الحلقوم; رگ گردن; حبل الوريد

بيني; الخرطوم; ج.حنجره، ناي گلو; الحناجر

اشك; الدمع; خون; دم

ج.رقبه، گردنها; الرقاب; سر; رأس

لب; شفة; ج.سوءت، عورت; سوءات

ناخن; ظفر; سينه; صدر

بازو; عضد; پشت; ظهر

ج.عظم، استخوانها; العظام; جانب; عطف

گردن; عنق; خون بسته; علق

دوقاب، دو كعب; الكعبين; دل; قلب

ريش; لحية; گوشت; لحم

موي جلوي پيشاني; ناصية; پاره گوشت; مضغه

رگ; الوريد; رگ جان، شاهرگ; الوتين

منبع : دانستنیهای قرآن

                                                  ادله حرمت ربا در اسلام

تحريم ربا از مسائل مهمّ اسلامى است و بازتاب گسترده‏اى در آيات و روايات دارد. بسيارى از فقهاى بزرگ هنگامى كه وارد اين مبحث شده‏اند تنها به دلايل سه گانه (قرآن و حديث و اجماع) بسنده كرده‏اند در حالى كه تحريم ربا را بى شك با دليل عقل نيز مى‏توان اثبات كرد (به شرحى كه بعداً خواهد آمد).

بنابراين ادله اربعه (قرآن و سنّت و اجماع و دليل عقل) بر تحريم ربا خوارى و اهميّت اين گناه بزرگ گواهى مى‏دهد .

دليل اوّل: آيات قرآن

حداّقل هفت آيه قرآن به وضوح تحريم ربا را ثابت مى‏كند:

1- در آيه 275 سوره بقره مى‏خوانيم: «الذين ياكلون الربا لا يقومون الا كما يقوم الذى يتخبطه الشيطان من المس ذلك بانهم قالوا انما البيع مثل الربا و احل الله البيع و حرام الربا فمن جائه موعظة من ربه فانتهى فله ما سلف و امره الى الله و من عاد فاولئك اصحاب النار هم فيها خالدون »4.

اين آيه نخست به تشريح حال ربا خواران در قيامت مى‏پردازد كه همچون ديوانگان يا افراد مصروع كه نمى‏توانند تعادل خود را حفظ كنند در عرصه محشر وارد مى‏شوند، گامى به جلو بر مى‏دارند وزمين مى‏خورند و بر مى‏خيزند و باز هم گرفتار همان سرنوشت مى‏شوند.

آرى صحنه قيامت كانونى براى تجسمّ اعمال انسانهاست؛ آنها كه تعادل اقتصادى جامعه را در زندگى دنيا از طريق ربا خوارى بر هم زدند در آنجا به صورت مست و مسروع و افراد ديوانه و غير متعادل محشور مى‏شوند، و وضع ظاهرى آنان همه افراد محشر را متوجّه خود مى‏سازد.

اين مجازات دردناك يك دليل بر حرمت رباست .

سپس مى‏افزايد اين مجازات رسوا گر به دليل اين است كه آنها مى‏گفتند: داد و ستد و ربا همانند يكديگر است؛ يعنى هر دو سود آور و هر دو طبق قرارداد انجام مى‏شود (ذلك بانهم قالوا انما البيع مثل الربا).

در حالى كه خودشان هم مى‏دانند چنين نيست، داد و ستدهاى مشروع در مسير منافع جامعه انسانى است و اگرسودى عايد فروشنده يا خريدار مى‏شود سودى هم عايد جامعه مى‏گردد و نيازها بر طرف مى‏شود، در حالى كه ربا خواران همچون زالو خون مردم را مى‏مكند و بى آن كه خدمتى كنند ثروتهاى عظيمى به بار مى‏آوردند. به همين دليل خداوند بيع را حلال و ربا را حرام كرده است (و احل الله البيع و حرم الربا).

بعضى در تفسير جمله بالا اين احتمال را نيز داده‏اند كه اين سخن ربا خواران باشد كه به عنوان اعتراض مى‏گويند: «چرا خداوند داد و ستد را حلال كرده و ربا را تحريم فرموده، در حالى كه هر دو از يك مقوله‏اند» ولى اين تفسير بعيد به نظر مى‏رسد و با سياق آيه سازگار نيست. به هر حال اين تعبير دليل ديگرى بر تحريم رباست .

بعد مى‏افزايد:

هر كس اين موعظه الهى را بشنود و به كار بندد و از رباخوارى باز ايستد بر گذشته او ايرادى نخواهد بود (چرا كه قانون عطف به ماسبق نمى‏شود) و در عين حال كار او به خدا واگذار مى‏شود (كه او را مشمول عفو و بخشش خود گرداند) (فمن جائه موعظة من ربه فانتهى فله ما سلف و امره الى الله )اين تعبير دليل سومى بر تحريم رباست .

و در پايان آيه مى‏فرمايد: ولى هر كس بعد از اين ابلاغ صريح و آشكار به رباخوارى ادامه دهد اهل دوزخ است و جاودانه در آن مى‏ماند (و من عاد فاولئك اصحاب النار هم فيها خالدون) و اين تعبير دليل چهارم مؤكدى بر حرمت رباست. به اين ترتيب آيه فوق با تعبيرات حساب شده، تحريم ربا را به چهار صورت بيان كرده است و جايى براى كمترين ترديد باقى نمى‏گذارد.

سؤال:

در اينجا سؤالى مطرح است و آن اين كه: خلود - يعنى جاودانگى در دوزخ - ويژه كسانى است كه بى ايمان از دنيا بروند، آنها كه با ايمانند ولى مرتكب گناهانى شده‏اند هرگز خلود در دوزخ ندارند، هنگامى كه كيفر گناهان خود را ديدند و ناخالصيهاى آنها بر طرف شد و شايسته بهشت شدند رهايى مى‏يابند و مشمول عفو الهى مى‏شوند.

پس چرا در اين آيه براى ربا خواران خلود و جاودانگى در دوزخ ذكر شده است ؟

پاسخ:

در پاسخ اين سؤال دو راه حل وجود دارد: نخست اين كه گناه ربا خوارى آن چنان عظيم است كه رباخوران دنياپرست از خدا بى خبر سرانجام بى ايمان از دنيا مى‏روند، همان گونه كه درباره ريختن خون بى گناهان در قرآن مجيد آمده كه آنها نيز گرفتار خلود و جاودانگى در دوزخ مى‏شوند: «و من يقتل مؤمنا معتمداً فجزاء ه جهنم خالداً فيها»5.

ديگر اين كه خلود هميشه به معنى جاودانگى نيست بلكه گاه به معنى زمان بسيار طولانى مى‏آيد (ممكن است معنى دوم معنى مجازى باشد كه با قرينه آمده، يا يكى از معانى حقيقى اين واژه باشد) در اين صورت نشان مى‏دهد كه مجازات و كيفر ربا خواران اگر با ايمان از دنيا بروند بسيار طولانى است .

* * *

2- در آيه 276 سوره بقره كه به دنبال آيه فوق آمده مى‏خوانيم: «يمحق الله الربا و يربى الصدقات و الله لا يحب كل كفار اثيم»اين آيه نخست مى‏گويد: خداوند ربا را نابود مى‏كند و كمك به نيازمندان و انفاق در راه خدا را افزايش مى‏دهد. (يمحق الله الربا ويربى الصدقات).

«يمحق» از ماده «محق» به معنى «نقصان» يا «هلاكت» است و آخرماه را از اين جهت محاق مى‏گويند كه هلال ماه به قدرى كوچك مى‏شود كه ناپديد مى‏گردد.

در ميان بزرگان اهل تفسير گفتگوست كه آيه فوق اشاره به نابودى درآمدهاى حاصله از ربا در اين دنياست، يا اشاره به بى ثمر بودن آنها در آخرت است هر چند در راه خدا اتفاق شود و به وسيله آن كارهاى به ظاهر خير انجام گردد؟

هر دو معنى مى‏تواند صحيح باشد زيرا تجربه نشان داده كه اموال حاصل از ربا دوام و بقاء و بركتى ندارد و ربا خواران گرفتار سرنوشت‏هاى شومى مى‏شوند و با وضع بدى از دنيا مى‏روند.

در آخرت نيز روشن است به فرض كه آن اموال را در راه خدا انفاق كرده باشند چيزى عايدشان نمى‏شود چرا كه خداوند جز اموال پاك و حلال را نمى‏پذيرد و اصل قرآنى «انما يتقبل الله من المتقين» همه جا حاكم است.

ربا خوارى فقر و بدبختى مى‏آفريند و جامعه را به تباهى مى‏كشد، تباهى جامعه مايه درد و رنج همه است، رباخواران نيز در آتش فقرى كه براى جامعه فراهم كرده‏اند مى‏سوزند، در يك جامعه بدبخت كسى نمى‏تواند خوشبخت زندگى كند.

در هر حال آغاز آيه شريفه مذمت و تهديدى براى رباخوران است و آخر آن يعنى جمله «و الله لا يحب كل كفار اتيم» به وضوح دلالت بر حرمت ربا دارد؛ چرا كه در اين قسمت از آيه، هم نسبت «كفر» به رباخوران داده شده و هم نسبت اثم (گناه) كه تأكيدى بر معنى كفر است.

3 و 4- در آيات 278 و 279 سوره بقره مسأله تحريم ربا به وضوح بيشترى مشاهده مى‏شود. نخست روى سخن را به همه افراد با ايمان و خداجوى كرده و با صراحت و قاطعيّت مى‏فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد تقواى الهى پيشه كنيد و آنچه از مطالبات ربا باقى مانده رها سازيد اگر ايمان داريد: «يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله و ذروا ما بقى من الربا ان كنتم مؤمنين».

جالب اين كه هم در آغاز آيه خطاب به مؤمنان است و هم در پايان آيه ترك ربا خوارى را نشانه ايمان مى‏شمرد و جمله ذروا (رها كنيد) امر است و امر دلالت بر وجود دارد؛ به خصوص اين كه با جمله «ان كنتم مؤمنين» همراه شده است .

آيه هنگامى نازل شد كه آلودگى به رباخوارى بطورى گسترده مردم مكّه و مدينه را فرا گرفه بود، و قرآن دستور داد وامهاى ربوى در هر مرحله‏اى هست متوقّف گردد.

سپس با لحنى فوق العاده تهديدآميز مى‏افزايد: «اگر فرمان الهى را - دائر بر ترك ربا خوارى - اطاعت نكنيد خدا و پيامبرش به شما اعلان جنگ مى‏دهد»(فان لم تفعلوا فاذنوا بحرب من الله و رسوله). بسيارى گمان مى‏كنند مفهوم اين جمله آن است كه «شما اعلان جنگ با خدا كنيد» در حالى كه جمله «فأذنوا»با توجه به مفهوم لغوى آن معنايش اين است كه خدا و پيامبر به شما اعلان جنگ ميدهند و معنى و مفهومش اين است كه پيغمبر اكرم (ص» از آن زمان مأمور شد كه اگر ربا خواران دست از كار زشت خود نكشند با توسّل به اسلحه ونيروى نظامى آنها را بر سر جاى خود بنشاند.

به هر حال چنين تعبيرى تندى در هيچ آيه از قرآن درباره هيچ گناهى از گناهان وارد نشده و نشان مى‏دهد كه ربا خوارى از ديدگاه اسلام تا اين حدّ خطرناك و پر مفسده است .

و در پايان آيه براى اين كه حق و عدالت رعايت گردد مى‏افزايد: «هرگاه توبه كنيد مى‏توانيد سرمايه‏هاى خود را از بدهكاران (بدون سود) باز پس بگيرد و به اين ترتيب نه ظلم و ستم كنيد و نه بر شما ظلم و ستمى مى‏شود: (و ان تبتم فلكم رئوس اموالكم لا تظلمون ولا تظلمون).

در شأن نزول آيات بالا چنين آمده است كه شخصى به نام خالدبن وليد خدمت پيامبر رسيد و گفت: پدرم با طايفه «ثقيف» معاملات ربوى داشت ومطالباتش را وصول نكرده بود و از دنيا رفت، او وصيت كرده مبلغى از سود اموالش را كه هنوز پرداخته نشده است تحويل بگيرم، آيا اين عمل جايز است؟ آيات بالا نازل شد و مردم را از گرفتن باقيمانده ربا كه در دست مردم است نهى كرد .

طبق روايت ديگرى بعد از نزول آيه، پيغمبر اكرم (ص) اين جمله تاريخى را فرمود: «الا كل ربا من ربا الجاهلية موضوعو اول ربا اضعه ربا العباس بن عبدالمطلب آگاه باشيد تمام رباهايى كه از زمان جاهليت باقى مانده است همه از شما برداشته شد و نخستين ربايى را كه بر مى‏دارم و ابطال مى‏كنم رباى عمويم عبّاس است» (معلوم مى‏شود عبّاس در عصر جاهليّت از ربا خواران بود).

كوتاه سخن اين كه قبل از نزول آيات بالا ربا خوارى كم و بيش در ميان مردم رواج داشت، پس از نازل شدن اين آيات ربا بطور مطلق و قطعى و جدّى تحريم و ربا خواران تهديد به قيام مسلحانه بر ضدّ آنها شدند، و تنها حق داشتند اصل سرمايه خود را باز پس بگيرند، نه بيشتر.

آخرين نكته درباره آيه فوق اهميّت تعبير «لا تظلمون و لا تظلمون»است كه يك شعار مهم و قانون كلّى اسلامى است؛ هر چند در اينجا در مورد رباخوران پياده شده ولى طبق اين اصل قرآنى هيچ كس نبايد ظلم كند و نه مورد ظلم قرار گيرد.

به تعبير ديگر نه ظلم كن، نه تن به ظلم ده كه هر دو گناه و خلاف است، اگر مسلمين جهان همين شعار مهم را در سرتاسر كشورهاى اسلامى احيا كنند اكنون نه در چنگال صهيونيسم بيرحم و مغرور و بى منطق كه هيچ چيز نزد آنها مقدّس و محترم نيست و چيزى جز زور را به رسميت نمى‏شناسند، گرفتار بودند و نه دولتهاى خودكامه و زورگو منابع آنها را به غارت مى‏بردند. 6

5 و 6- «يا ايها الذين آمنوا لا تاكلوا الربا اضعافا مضاعفة و اتقوالله لعلكم تفلحون و اتقوا النار التى اعدت للكافرين؛ اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! ربا (و سودِ پول) را چند برابر نخوريد! از خدا بپرهيزيد، تا رستگار شويد! و از آتشى بپرهيزيد كه براى كافران آماده شده است!»7.

اين دو آيه - بر خلاف آيات گذشته - به قسم خاصىّ از ربا نظر دارد و آن رباى مضاعف است، يعنى آيه شريفه، حرمت رباى مضاعف را اثبات مى‏كند، نه اين كه رباى معمولى را مجاز بشمرد، بلكه نسبت به رباى عادى ساكت است .

در مورد تفسير رباى «اضعاف مضاعف» در بين مفسّرين گفتگو است و چند نظر در تفسير آيه وجود دارد:

1- قول مشهور - كه بسيارى از مفسّران آن را پذيرفته‏اند - اين است كه هنگامى كه بدهكار، سر موعد نتوانست بدهى خود را بپردازد، بدهى او را تا مدّتى به تأخير مى‏اندازد ولى با سود ديگرى كه فقط به سرمايه تعلّق مى‏گيرد؛ مثلا كسى 100 هزار تومان را به شخصى به مدّت يكسال وام مى‏دهد كه در پايان مدّت، 120 هزار تومان به او بپردازد و اگر بدهكار نتوانست دين خود را ادا كند، طلبكار به او يكسال ديگر فرصت مى‏دهد، به شرط اين كه 000/20 تومان ديگر به عنوان سود اصل سرمايه به او بدهد، اين عمل شبيه همان جريمه دير كردى است كه متأسفانه بعضى از مؤسسات مى‏گيرند و مشروعيت ندارد.

2- تفسيرى كه نزديكتر به نظر مى‏رسد اين است كه «سرمايه وسود» را در مرحله بعد به عنوان وام محسوب كند و سود هر دو را بگيرد، يعنى: اگر سر موعد نتوانست سرمايه و سود (يعنى 120 هزار تومان در مثال بالا) را بپردازد به او مهلت ديگرى مى‏دهد به شرط اين كه سود 120هزار تومان را بپردازد، يعنى بعد از مدت يكسال ديگر - علاوه بر باز پس دادن طلب و سود اوليه، سود سود را نيز بپردازد.

اين احتمال با تعبير «اضعافاً مضاعفة» سازگارتر است و اين نوع رباخوارى، بدترين و زشت‏ترين شكل ربا خوارى است، زيرا سبب فقيرتر شدن وام گيرنده و غنى‏تر شدن وام دهند مى‏شود و روز به روز فاصله آن دو را بيشتر مى‏كند چرا كه در مدت كمى از راه تراكم سود، مجموع بدهى بدهكار به چندين برابر اصل بدهى افزايش مى‏يابد و به كلى از زندگى ساقط مى‏گردد.

آنچه از تاريخ و روايات استفاده مى‏شود اين است كه اين نوع ربا خوارى يعنى ربا خوارى مضاعف در عصر جاهلّيت معمول بوده است. 8

3- احتمال سوم اين كه تعبير به «اضعافاً مضاعفة» قيد توضيحى باشد، چون همه رباها اضعاف مضاعف است ولو با وام دادن به چند نفر يكى پس از ديگرى.

نتيجه اين كه اگر احتمال اوّل يا دوم صحيح باشد، آيه شريفه دلالت بر حرمت نوع خاصى از ربا دارد و نسبت به غير آن ساكت است، ولى اگر احتمال سوم پذيرفته شود آيه شريفه مطلق ربا را شامل مى‏شود؛ و در هر حال دلالت بر تحريم ربا دارد، چون نهى ظاهر در تحريم است ؛ مخصوصاً كه در ذيل آيه شريفه اطلاق كفر بر رباخوران شده است.

7- در سوره نساء مى‏فرمايد:

«فبظلم من الذين هادوا حرمنا عليهم طيباتاحلت لهم و بصدهم عن سبيل الله كثيراً و اخذهم الربا و قد نهوا عنه و اكلهم اموال الناس بالباطل و اعتدنا للكافرين منهم عذاباً اليماً؛ بخاطر ظلمى كه از يهود صادر شد، و (نيز) بخاطر جلوگيرى بسيار آنها از راه خدا، بخشى از چيزهاى پاكيزه را كه بر آنها حلال بود، حرام كرديم. و (همچنين) بخاطر ربا گرفتن، در حالى كه از آن نهى شده بودند؛ و خوردن اموال مردم به باطل ؛ و براى كافران آنها، عذاب دردناكى آماده كرده‏ايم» .9

مطابق اين آيه، يهوديان مرتكب چهار عمل زشت و منكر مى‏شدند كه باعث حرام شدن بعضى از طيّبات بر آنها شد .10

1- ظلم و ستمى كه اينها بر خود و ديگران روا مى‏داشتند.

2- آنها بطور وسيع و گسترده مانع انجام كارهاى خير مى‏شدند.

3- رباخوارى مى‏كردند.

4- از راه حرام ارتزاق مى‏نمودند؛ مانند كم فروشى، غش و تقلّب در معامله، شراب فروشى، قمار و مانند آن،كه از تمام آنها تعبير به اكل مال به باطل شده است .

اين آيه دلالت دارد بر اينكه ربا خوارى بر يهود نيز حرام بوده است و جالب اين كه على رغم تحريفاتى كه در تورات شده است، در دو جاى تورات كنونى تحريم ربا به چشم مى‏خورد.

1- سفر لاويان، فصل 25 - 2 سفر خروج، فصل 22.

سؤال: درست است كه آيه با صراحت مى‏گويد: رباخوارى بر يهود تحريم شده بود، ولى چگونه از اين آيه استفاده مى‏كنيد كه بر مسلمانان نيز حرام است؟

پاسخ: بعضى از علماء 11 در اين مسئله و مشابه آن به «استصحاب شرايع سابقه» تمسّك مى‏جويند ولى حجّيت اين نوع استصحاب محل گفتگوست و ما معتقديم حجّت نيست ؛ چون اصل اساسى در استصحاب قاعده «لاتنقض اليقين بالشك بل انقضه بيقين آخر» است و اين قاعده در اينجا جارى نيست، چون وقتى دينى نسخ مى‏شود، تمام قوانين و احكام آن نسخ مى‏شود، نه اين كه اصل دين نسخ شود ولى قسمتى از احكام آن باقى بماند.

به همين جهت مسلمانان صدر اسلام در هر مسئله‏اى در انتظار وحى الهى مى‏نشستند12 و هرگز به سراغ احكام مذاهب سابقه نمى‏رفتند، با اين كه نظير بعضى از آنها در اديان گذشته بود.13

ولى از راه ديگرى مى‏توان اين احكام را براى مسلمانان نيز اثبات كرد و آن اين كه خداوند متعال اين حكم و مشابه آن را در قرآن با نظر موافق نقل كرده است، و اگر اين حكم شامل حال مسلمين نبود، بايد در اين آيه به آن اشاره‏اى مى‏شد، بنابراين ذكر اين نوع احكام در قرآن بدون هيچ اشاره‏اى به نفى آن در واقع امضاء آن براى مسلمانان نيز مى‏باشد.

از آنچه در مجموع آيات بالا آمد روشن مى‏شود كه آيات متعدّدى از قرآن مجيد - حدّاقل هفت آيه - دلالت بر حرمت ربا دارد و قرآن به شدّت هر نوع ربا خوارى را تحريم مى‏كند تا آنجا كه آن را نوعى كفر به خدا مى‏شمارد و به ربا خوارى از ناحيه خدا و رسولش اعلان جنگ مى‏دهد و ربا خوار را مستحق خلود در جهنم مى‏داند و اين كار را سبب مجازات دنيوى مى‏شمرد.

پاورقى ها :

3- از آنجا كه استاد معظم نسبت به مسائل علمى و به ويژه مباحث فقهى عنايت خاصى دارند، و اين مباحث را با وسواس خاصى پى‏گيرى مى‏كنند، لطف كردند و تمام مباحث را بعد از تنظيم دوباره از نظر گذارندند و در بعضى موارد اصطلاحاتى به عمل آوردند.

4- در ترجمه و تفسير آيه از روش آزاد استفاده شده است .

5- سوره نساء: آيه 93.

6- سوره مائده: آيه 27.

7- براى توضيح بيشتر پيرامون آيات چهار گانه بالا به تفسير الميزان و نمونه مراجعه فرماييد.

8- سوره آل عمران: آيات 131 و 130.

9- براى توضيح بيشتر پيرامون تفسير اين دو آيه به تفسير نمونه، جلد 3، صفحه 85 به بعد مراجعه فرماييد.

10- همان دو احتمالى كه در مورد خلود ربا خواران مسلمان در جهنم گفته شد، در مورد اطلاق كفر بر رباخواران مسلمان نيز صادق است .

11- از اين آيه شريفه استفاده مى‏شود كه همواره حرمت، دليل بر وجود مفسده‏اى در شئ محرم نيست؛ بلكه گاهى از اوقات، تحريم به عنوان عقوبت و مجازات است .

12- مانند فقيه عاليقدر و توانا شيخ مرتضى انصارى - رضوان الله عليه - و اصولى توانمند، مرحوم آخوند خراسانى - قدس الله سره - كه هر دو از افتخارات حوزه‏هاى علميه، بلكه جهان تشيع هستند.

13- مثلا در مورد خود ربا تا قبل از نزول آيات ربا، ربا خوارى معمول بود. اسلام هم نسبت به اين كار كه قبل از نزول آيات مرتكب شده بودند آنها را مؤاخذه نكرد، بلكه گذشته آنها را مشمول حكم ربا ندانست و فرمود: «و ذروا ما بقى من الربا ؛ باقيمانده ربا را برچينيد و رها كنيد» در حالى كه ربا در شرايع سابقه نيز حرام بوده است .

سوره فاتحه سوره اي است كه ما در نماز روزانه تكرار ميكنيم. همانطور ميدانيم كه لبهاي ما تنها در دو حرف "ب" و "م" يكديگر را لمس ميكنند. جالب است كه سوره فاتحه داراي 19 حرف "ب" و "م" است.


[1:1] بسم الله الرحمن الرحيم
[1:2] الحمد لله رب العلمين
[1:3] الرحمن الرحيم
[1:4] ملك يوم الدين
[1:5] إياك نعبد وإياك نستعين
[1:6] اهدنا الصرط المستقيم
[1:7] صرط الذين أنعمت عليهم غير المغضوب عليهم ولا الضالين

جالب است بدانيد كه در كل قرآن فقط 38 آيه وجود دارد كه مجموع تعداد "ب" و "م" آن مساوي 19 است و همانطور كه ميدانيم 38 يعني 19*2

مثل آيه 12:37,

[12:37] قال لا ياتيكما طعام ترزقانه الا نباتكما بتاويله قبل ان ياتيكما ذلكما مما علمني ربي اني تركت ملة قوم لا يؤمنون بالله وهم بالاءخرة هم كفرون

ليست آن 38 آيه :
======================
[2:26],[2:87],[2:126],[2:140],[2:248],[2:267],[5:2],[5:49],[5:66],[6:119]
[7:37],[9:101],[10:22],[10:23],[10:61],[10:71],[12:37],[12:80],[12:100],[14:6]
[14:10],[16:106],[17:97],[18:82],[19:58],[24:35],[24:62],[30:28],[33:5],[35:40]
[39:6],[40:7],[40:34],[45:17],[46:20],[52:21],[57:4],[58:8]
======================

آيا اين تصادفي است؟
آيا كتاب ساخت بشر چنين خاصيتي را داراست؟!

كتاب قرآن تصديق كننده كتابهاي پيشين است. ما موظفيم به كتب آسماني ديگر هم ايمان بياوريم و اين را خداي توانا از ما خواسته است. هرچند كه كتابهاي پيشين به مقدار زيادي تحريف شده است اما هنوز براي غير مقلدين سرتاسر آن پر از يكتاپرستي است. در ادامه اين موارد را عرض خواهم كرد.

به عنوان مثال يك نوع ارتباط بين قرآن و كتاب مقدس را عرض خواهم كرد.

همانطور كه ميدانيم عدد 7 يكي از اعداد مهم در كتب پيشين است. در اين زمينه به مطالعه مطالب دكتر پنين مراجعه كنيد كه تمام عمر خود را روي كتاب مقدس صرف كرده است:

http://www.wordworx.co.nz/panin.html

يكي از جملاتي كه همه كودكان مسيحي از اوايل كودكي مكرر شنيده اند جمله زير است:

"In the begining God created the heaven and the earth" (Gen 1:1),

و در آغاز خدا آسمانها و زمين را آفريد.

جالب است كه تركيبات آسمان و زمين در جاي جاي كتاب مقدس مضرب 7 است.حالا بياييد تركيبات آسمان و زمين را در قرآن نگاه كنيم و ببينيم كتاب مقدس چه ارتباطي با كتاب مقدس دارد.
1- جالب است كه دقيقا به تعداد 133 مورد عبارات "السموت و الارض" در قرآن يافت ميشود: مثل آيه 21:56 كه اين تركيب را داراست.و همه ميدانيم كه 133 يعني 19*7
[21:56] قال بل ربكم رب السموت والارض الذي فطرهن وانا على ذلكم من الشهدين

لينك آن 133 آيه :
https://www.sharemation.com/asadh/sama.htm?uniq=-brsele

ليست آن 133 آيه :
=======================
[2:33] ,[2:107] ,[2:116] ,[2:117] ,[2:164] ,[2:255] ,[3:83] ,[3:133] ,
[3:180] ,[3:189] ,[3:190] ,[3:191] ,[4:170] ,[5:17] ,[5:18] ,[5:40] ,
[5:120] ,[6:1] ,[6:12] ,[6:14] ,[6:73] ,[6:75] ,[6:79] ,[6:101] ,[7:54],
[7:158] ,[7:185] ,[7:187] ,[9:36] ,[9:116] ,[10:3] ,[10:6] ,[10:55] ,
[10:101] ,[11:7] ,[11:107] ,[11:108] ,[11:123] ,[12:101] ,[12:105] ,
[13:15] ,[13:16] ,[14:10] ,[14:19] ,[14:32] ,[15:85] ,[16:3] ,[16:52] ,
[16:73] ,[16:77] ,[17:55] ,[17:99] ,[17:102] ,[18:14] ,[18:26] ,
[18:51] ,[19:65] ,[19:93] ,[21:19] ,[21:30] ,[21:56] ,[23:71] ,
[24:35] ,[24:41] ,[24:42] ,[24:64] ,[25:2] ,[25:6] ,[25:59] ,[26:24] ,
[27:25] ,[27:60] ,[27:65] ,[29:44] ,[29:52] ,[29:61] ,[30:8] ,[30:18] ,
[30:22] ,[30:26] ,[30:27] ,[31:25] ,[31:26] ,[32:4] ,[33:72] ,[34:24] ,
[35:1] ,[35:38] ,[35:41] ,[36:81] ,[37:5] ,[38:10] ,[38:66] ,[39:5] ,
[39:38] ,[39:44] ,[39:46] ,[39:63] ,[40:57] ,[42:11] ,[42:12] ,[42:29] ,
[42:49] ,[43:9] ,[43:82] ,[43:85] ,[44:7] ,[44:38] ,[45:3] ,[45:22] ,
[45:27] ,[45:37] ,[46:3] ,[46:33] ,[48:4] ,[48:7] ,[48:14] ,[49:18] ,
[50:38] ,[52:36] ,[55:29] ,[55:33] ,[57:1] ,[57:2] ,[57:4] ,[57:5] ,
[57:10] ,[59:24] ,[63:7] ,[64:3] ,[64:4] ,[78:37] ,[85:9] ,
==============================

جالب است كه در كل قرآن دو آيه وجود دارد كه به جاي "السموت و الارض" از " الارض والسموت " استفاده شده است. و اين خود حكمت اين را نشان ميدهد كه چرا در اين دو آيه به جاي "السموت و الارض" از " الارض والسموت" استفاده شده است.و اين در حالي است كه اگر دو تركيب بالا هم مثل "السموت و الارض" ذكر ميشد در آن صورت تعداد 135 مورد ميشد و بر 19 و 7 بخش پذير نميشد.
آيا شكي در آسماني بودن قرآن برجاي مانده است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آن دو آيه :14:48 و 20:4


2- حالا بياييد به ارتباط آسمانها و زمين و خدا بپردازيم:
جالب است كه در كل قرآن 183 آيه وجود دارد كه عبارت "السموت" در آن موجود است و همچنين 425 ايه وجود دارد كه عبارت "الارض" در آن موجود است.
حالا اين دو عدد را با هم جمع ميكنيم:
183+425=608=19*32 !!

جالب است كه آن 183 آيه كه عبارت "السموت" را دارند داراي 183 كلمه الله است و همچنين آن 425 آيه كه عبارت "الارض" را دارند داراي 330 كلمه الله است.حالا جمع كل كلمات خدا :

183+330=513=19*27 !!

آيا اينها فقط خرافات و تصادف است!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟

2- حال تصور كنيد خداي مهربان از 7 آسمان حرف زده است پس بياييد نگاه كنيم ببينيم در چند آيه خداي مهربان به هفت آسمان اشاره كرده است جالب است كه خداي توانا دقيقا در هفت آيه به هفت آسمان اشاره كرده است و آن هفت آيه :
[2:29],[17:44],[23:86],[41:12],[65:12],[67:3],[71:15]

آيا اينها همه تصادف است !!!!!
آيا اينها همه از شدت ترس بوجود آمده است!!!!!!!
خداي مهربان را سپاس كه ما را بدون رهنما نگذاشته است و قرآن سرتاسر پر از معجزه را براي ما باقي گذاشته است.

حالا شما بفرمائيد كه قرآن را محمد ساخته است و از فلان بن پلان فرا گرفته است!!!
حالا شما بفرمائيد موسي وجود خارجي نداشته است!!!!!!

                    

             

           باز هم در مورد نون

همانطور كه در پستهاي قبلي گفتيم حرف "ن" نقش مهمي را در متن قرآن ايفا ميكند به همين خاطر خداي مهربان در 68:1 بعد از نون به قلم اشاره ميكند و اين خود نشاندهنده اين است كه حرف نون به جمع آوري قرآن ارتباط دارد.

در ضمن ميدانيم كه رابطه هاي زير موجود است.

1- تعداد حرف "ن" در سوره 68 برابر با 133 است و 133 يعني 19*7.
2- به تعداد 133 آيه وجود دارد كه با سه حرف "نون" خاتمه ميابند.
3- به تعداد133 آيه وجود دارد كه در آن دو تا "ن" بغل هم قرار دارد.
4- به تعداد 361 مورد يافت ميشود كه در آن دو تا "ن" بغل هم (با فاصله و بي فاصله) وجود دارد.
و 361=19*19 است.
و ....

حالا خوب به آيه 21:88 توجه كنيد :

 
                     http://www.submission.org/efarsi/arabic/Surat21_files/21_88.gif     

همانطور كه ميبينيد با كمال تعجب كلمه ننجي با يك حرف "ن" نوشته شده است و حرف ديگر بالاي كلمه قرار گرفته است. و اگر اينطور نبود كليه روابط بالا به هم ميخورد.اين خود به تنهايي براي اثبات الهي بودن رسم الخط قرآن كافي است.

جالب است كه اين آيه 38(19*2) حرف دارد و مقدار ابجد آن هم 2983 (19*157) است و اين خود نشانه اي ديگر در مورد عجيب بودن اين آيه است.

آيا در الهي بودن رسم الخط قرآن شكي باقي مانده است!!!

                 نوزده آيه اولي و آخري

حرف "ن" يكي از حروف مقطعه مهم است كه در آيه 68:1 ذكر شده است. جالب است كه خداي مهربان بعد از حرف "ن" به قلم اشاره ميكند و اين خود نشان ميدهد كه حرف نون نوشتار و رسم الخط قرآن را تاييد ميكند و به جمع آوري قرآن اشاره دارد. حالا بياييد 19 آيه اولي قرآن را در نظر بگيريم و همچنين نوزده آيه آخري را .

1- در نوزده آيه اولي (1:1 تا 2:12) 57 عدد حرف "ن" داريم.57 يعني 3*19

2- در نوزده آيه آخري (114:6 تا 111:2) 19 حرف "ن" داريم.

اين نشانه اي ديگر از طراحي رياضي قرآن.

                               

 

          تعداد الله و تعداد نون

تعداد كلمات الله و حرف "ن"را در نظر بگيريد اينبار بياييد حساب كنيد ببينيم چند آيه تعداد الله و تعداد "ن" در آنها با هم برابر است. در اين مورد دقيقا 133 (19*7) آيه داريم.

مثل آيه 4:100 كه چهار نون و چهار الله دارد.

[4:100] ومن يهاجر في سبيل الله يجد في الارض مرغما كثيرا وسعة ومن يخرج من بيته مهاجرا الى
الله ورسوله ثم يدركه الموت فقد وقع اجره على الله وكان الله غفورا رحيما

ليست آن 133 آيه كه تعداد الله هاي آن برابر با تعداد "ن" است.
==================
[1:1],[1:2],[2:202],[2:205],[2:206],[2:225],[2:251],[2:268],[3:5],
[3:18],[3:34],[3:51],[3:74],[3:98],[3:108],[3:129],[3:132],[3:163],
[3:182],[4:39],[4:100],[4:106],[4:110],[5:38],[5:74],[5:96],[5:97],
[5:98],[5:100],[5:120],[6:3],[6:62],[6:149],[7:140],[7:190],[8:13],
[8:23],[8:51],[8:68],[8:69],[9:27],[9:39],[9:97],[9:106],[10:25],
[10:58],[10:64],[10:82],[10:109],[11:41],[11:123],[12:19],[12:92],
[12:95],[13:15],[13:39],[14:39],[14:51],[15:69],[17:92],[18:1],
[18:38],[18:44],[19:36],[20:8],[20:61],[20:98],[22:10],[22:76],
[24:14],[24:52],[26:89],[26:108],[26:110],[26:126],[26:131],
[26:144],[26:150],[26:163],[26:179],[27:59],[28:70],[28:88],
[30:11],[31:9],[31:22],[31:26],[33:27],[37:40],[37:74],[37:96],
[37:126],[37:128],[37:160],[37:182],[39:4],[39:14],[39:44],[40:4],
[40:44],[40:45],[42:10],[42:19],[42:24],[43:64],[45:8],[45:27],
[45:36],[47:21],[48:7],[48:9],[49:8],[49:18],[52:43],[59:4],[59:22],
[59:24],[64:13],[64:17],[65:3],[65:10],[70:3],[71:13],[76:11],[79:25],
[84:23],[85:20],[87:7],[95:8],[96:14],[98:2],[104:6],[110:1]

جالب است كه آيه 9:129 داراي يك نون و يك الله است و اگر اين آيه را جزو آيات قرآن به حساب آوريم در آن صورت آياتي كه تعداد نون و الله در آن برابرند مساوي 134 خواهد شد و بر 19 بخش پذير نخواهد بود.

حديث 9:129 :
فان تولوا فقل حسبي الله لا اله الا هو عليه توكلت و هو رب العرش العظيم

آيا باز هم ميگوييد قرآن خرافات است؟!!!

                    موسی وهارون 

قرآن پر است از داستانهاي گذشتگان و پيامبران. كتاب مقدس داراي تركيبات عددي از عدد 7 است كه نشان دهنده آن است كه قرآن تصديق كننده آن كتابهاست. براي اينكه ايمان بياوريد كه خدا واقعا خارق العاده قرآن را طراحي نموده است بياييد به يكي از تركيبات بپردازيم:

آيه زير را در نظر بگيريد:

[10:75] ثم بعثنا من بعدهم موسى وهرون الى فرعون وملايه بءايتنا فاستكبروا وكانوا قوما مجرمين

همانطور كه ميبينيد تركيب "موسي و هرون" استفاده شده است. جالب است كه در هفت آايه دقيقا تركيب "موسي و هرون" استفاده شده است.

آن هفت مورد:

[10:75],[21:48],[26:48],[37:114],[37:120],[6:84],[7:122]

اما در يك آيه ديگر به جاي "موسي و هرون" از "هرون و موسي" استفاده شده است و اين فقط به خاطر رعايت كردن تركيبات هفت تايي است. اين ما را به ياد كتاب مقدس كه بر موسي و هرون نازل شده است مي اندازد و در واقع كتاب قرآن تصديق كننده كتابهاي پيشين است.

آن آيه :20:70

[20:70] فالقي السحرة سجدا قالوا ءامنا برب هرون وموسى

                 

بزرگترين و كوچكتريم آيه قرآن را در نطر بگيريم. همانطور كه ميدانيم بزرگترين آيه قرآن 2:282 است كه داراي 549 حرف است و همچنين كوچكترين آيه قرآن 36:1 است كه شامل 2 حرف است.حال تعداد حروف بزرگترين آيه و كوچكترين آيه قرآن را باهم جمع ميكنيم :
549+2=551
551=19*29
نوزده كه مضرب مشترك قرآن است و 29 هم تعداد حروف عربي است كه قرآن از آن حروف تشكيل شده است.آيا اين تصادفي است؟!!

                        شصت و شش آيه اولي

مقدار ابجد كلمه الله 66 (1+30+30+5) است. حال بياييد 66 آيه از اول قرآن را در نظر بگيريم. در اين حالت آيه 59 سوره بقره 66مين آيه قرآن است. جالب است كه در اين 66 آيه 19 كلمه الله وجود دارد.آيا اين تصادفي است؟!!

                                        حرف (ب) و کلمه بكه

               

                                     

                        در مورد حرف صاد

حرف مقطعه صاد در اوايل سه سوره ذكر شده است يعني اوايل سوره هاي 7 و 19 و 38.

[7:1] المص
[19:1] كهيعص
[38:1] ص والقرءان ذي الذكر

1- در سوره 7 تعداد صاد 97 است.
در سوره 19 تعداد صاد 26 است.
در سوره 38 تعداد صاد 29 است.

حال مجموع تعداد صاد در سه سوره :

97+26+29 =152 (19*8) !

2- مجموع تعداد صاد در كل قرآن برابر با (19*109) 2071است .

جالب است كه در 29 سوره مقطعه دار تعداد صاد (19*52) 988است و در سوره هاي غير مقطعه تعداد صاد (19*19*2) 1083 است.در هر دو گروه تعداد صاد بر 19 بخش پذير است.

3- همچنين ما ميدانيم كه حرف مقطعه صاد در اوايل سه سوره ذكر شده است و همراه با 7 حرف مقطعه ديگر آمده است پس حروف گروه صاد عبارتند از : ا ل م ك ه ي ع ص
جالب است كه مقدار ابجد اين 8 حرف مساوي ( 19*14 ) 266 است.

4- حال 29 سوره مقطعه دار را در نظر بگيريد در اين حالت آياتي را در نظر بگيريد كه داراي تمام 8 حرف گروه صاد هستند در اين حالت 456 آيه داريم و ميدانيم كه : 456 = 19*24 = 3*152 = 8*19*3 است.

آيا اين اتفاقي است!!

5- حرف مقطعه صاد سه بار در اوايل سوره هاي 7 و 19و 38 ذكر شده است حال بياييد آياتي را در نظر بگيريم كه داراي سه تا صاد هستند. خيلي جالب است كه در اين حالت 57 (19*3) آيه داريم.

مثل آيه 61:4 كه داراي سه صاد است :

[61:4] ان الله يحب الذين يقتلون في سبيله صفا كانهم بنين مرصوص

ليست آن 57 آيه كه داراي سه تا صاد هستند :
======================================
[2:19],[2:62],[2:153],[2:177],[2:265],[2:266],[3:81],[3:152],[3:154],
[3:165],[4:7],[4:90],[4:102],[4:103],[4:128],[4:146],[5:5],[5:45],
[5:69],[5:71],[6:46],[6:125],[6:136],[6:157],[7:47],[9:5],[9:40],
[9:50],[9:103],[11:89],[12:3],[12:18],[12:51],[17:12],[17:80],[22:17],
[22:19],[22:35],[22:78],[24:43],[28:18],[28:25],[29:45],[31:14],
[31:17],[35:37],[41:16],[52:16],[58:8],[59:9],[59:12],[59:20],[61:4],
[64:3],[68:17],[73:20],[90:17]
======================================

6- در سوره 38 بعد از حرف صاد به كلمه "الذكر" اشاره شده است و اين نشان ميدهد كه صاد با "الذكر" رابطه تنگاتنگي دارد.

[38:1] ص والقرءان ذي الذكر

آن چيزي كه به پيامبر محمد نازل ميشد ( يعني قرآن ) به عنوان "الذكر" نام برده شده است.

[15:6] وقالوا يايها الذي نزل عليه الذكر انك لمجنون

با اين وصف حروف الذكر عبارتند از : ا ل ذ ك ر

حالا تمام آياتي را در نظر بگيريد كه حروف الذكر در آنان موجود است و همچنين داراي حرف صاد هم هستند . در اين حالت دقيقا 703 (19*37) آيه داريم.
نكته اي كه قابل توجه است اين است كه در دو آيه خداي مهربان به جاي ذكر از دكر (با دال) استفاده كرده است و اگر غير از اين بود رابطه بالا به هم ميريخت و تعداد آيات 705 ميشد و بر 19 بخش پذير نبود .

آن دو آيه كه در آنان به حاي ذكر از دكر استفاده شده است:

[54:51] ولقد اهلكنا اشياعكم فهل من مدكر

[54:15] ولقد تركنها ءاية فهل من مدكر

7- همانطور كه گفتيم حرف مقطعه صاد در اول سه سوره ذكر شده است.حال بياييد تعداد صاد را در سوره هايي حساب كنيم كه شماره سوره فاكتوري از سه است. در اين حالت ( 19*36 ) 684 صاد داريم.

همچنين در كل قرآن 38(19*2) سوره داريم كه شماره سوره فاكتوري از 3 است.

آن 38 سوره :
============================
3, 6, 9,12,15,18, 21,24,27,30,33,36,39,42,45,48,51,54,57, 60,63,
66,69,72,75,78, 81, 84,87, 90, 93, 96, 99,102,105,108, 111,114
============================

8- سوره 19 با "كهيعص" شروع ميشود. حال تعداد هركدام از اين 5 حرف را در سوره 19 حساب ميكنيم:

تعداد كاف 137 است.
تعداد هاء 175 است.
تعداد يا 343 است.
تعداد عين 117 است.
تعداد صاد 26 است.

جمع اينها :

137+175+343+117+26 = 798 (19*42) !!!

آيا اينها همه اتفاقي است و بر حسب شانس بوجود آمده است!!!؟

9- در سوره مريم بعد از حرف صاد خداي مهربان به بنده خوبش ذكريا اشاره ميكند:

[19:2] ذكر رحمت ربك عبده زكريا

حروفي كه اين آيه را تشكيل ميدهند عبارتند از : ا ب د ه ز ح ي ك م ع ر ت ذ

اولا : آيه 19:2 داراي 19 حرف است.

ثانيا : مقدار ابجد آيه مساوي (19*111) 2109 است

ثالثا : تعداد 228 (19*12) آيه در كل قرآن وجود دارد كه تمام حروف 19:2 در آنان موجود است.

آن 228 آيه :
=====================================
[2:25],[2:60],[2:83],[2:85],[2:91],[2:96],[2:102],[2:105],[2:177]
,[2:213],[2:214],[2:228],[2:231],[2:233],[2:235],[2:251],[2:259]
,[2:260],[2:277],[3:7],[3:8],[3:14],[3:15],[3:37],[3:152],[3:153],
[3:154],[3:155],[3:156],[3:164],[3:198],[4:1],[4:12],[4:47],[4:56]
,[4:59],[4:60],[4:90],[4:91],[4:140],[4:173],[5:3],[5:12],[5:31],
[5:33],[5:41],[5:44],[5:45],[5:49],[5:54],[5:83],[5:95],[5:101],
[5:104],[5:112],[5:118],[5:119],[6:7],[6:31],[6:84],[6:91],[6:92]
,[6:93],[6:99],[6:112],[6:140],[6:141],[6:143],[6:146],[6:151],
[6:152],[6:157],[7:27],[7:31],[7:32],[7:40],[7:43],[7:49],[7:57],
[7:69],[7:85],[7:152],[7:156],[7:157],[7:160],[7:189],[8:49],[9:5]
,[9:29],[9:30],[9:40],[9:55],[9:72],[9:100],[9:111],[9:117],[9:127]
,[10:4],[10:5],[10:24],[10:27],[10:28],[10:64],[10:88],[10:90],
[10:98],[11:8],[11:12],[11:84],[12:40],[12:47],[12:51],[12:65],
[12:100],[13:4],[13:17],[13:22],[13:23],[13:31],[13:36],[13:37],
[14:1],[14:21],[14:37],[16:2],[16:30],[16:64],[16:65],[16:71],
[17:15],[17:60],[18:16],[18:19],[18:21],[18:28],[18:45],[18:82]
,[18:102],[19:2],[19:37],[19:76],[20:40],[20:113],[21:103],
[21:105],[22:5],[22:30],[22:34],[22:40],[22:78],[24:2],[24:6],
[24:21],[24:28],[24:31],[24:43],[25:32],[25:68],[27:60],[28:15]
,[28:82],[30:21],[30:24],[30:27],[31:6],[31:23],[31:34],[33:4],
[33:20],[33:24],[33:37],[33:51],[33:53],[33:59],[34:6],[34:19],
[34:23],[35:6],[35:8],[35:10],[35:18],[38:22],[39:3],[39:6],
[39:23],[39:73],[40:5],[40:8],[40:34],[41:12],[41:28],[41:30],
[41:39],[42:15],[42:17],[42:23],[42:26],[43:35],[45:30],[45:35]
,[46:15],[46:20],[46:26],[47:2],[47:4],[48:4],[48:18],[48:25],
[48:29],[50:11],[57:9],[57:12],[57:16],[57:20],[58:5],[58:11],
[59:23],[60:12],[61:12],[64:9],[65:11],[65:12],[66:3],[66:8],
[73:20],[74:31],[98:5],[98:8]
========================================

آيا اين روابط ميتواند شانسي باشد و بر حسب اتفاق بوجود آمده باشد.خداي مهربان را سپاس كه با دلايل محكمش در قرآن كيد ساحران و كتب حديث را باطل ميكند.مطمئنا كساني كه به خاطر دلبستگيهاي فرقه اي بر عليه معجزه قرآن قد علم ميكنند طعم كفران نعمت و آيت خدا را خواهند چشيد.

                       

                                         

                            اولين و آخرين سوره نازل شده

اولين سوره اي كه بر پيامبر نازل شد سوره علق (96) بود و همچنين آخرين سوره كه بر پيامبر نازل شد سوره نصر (110) بود.

موارد جالبي در اين دو سوره يافت ميشود:

1- سوره 96 كه اولين سوره نازل شده بر پيامبر بود داراي 19 آيه است.

2- سوره 96 داراي 38 (2*19) حرف "يس" است.

3- سوره 96 در كل داراي 285 (19*15) حرف است.

4- همانطور كه ميداني كلمه قرآن با قاف شروع شده و با نون خاتمه ميابد پس بياييد دو حرف قاف و نون را در نظر بگيريم جالب است كه مجموع اين دو حرف در سوره هاي 96 و 110 در كل 38 (19*2) است.

5- جالب است كه كلمه "باسم" در اولين آيه سوره علق با يك الف اضافي نوشته شده است و اين در حالي است كه در ساير جاهاي ديگر بصورت "بسم" نوشته شده است زيرا در صورت عدم رعايت اين مورد تعداد حروف سوره 96 بر نوزده بخشپذير نبود. در حالي كه اين آيه در غار حرا بر پيامبر نازل شده است و اين نشان ميدهد كه قرآن كتاب آسماني با دستهاي خود پيامبر نوشته شد.زيرا در واقع اگر پيامبر سواد نداشت از كجا ميدانست كه كلمه باسم در اين آيه بايد بصورت الف دار نگارش شود.

6- پنج آيه اولي كه بر پيامبر نازل شد (96:1 تا 96:5) داراي 76 (19*4) حرف است.

7- سوره 96 از آخر قرآن نوزدهمين سوره است.

8- آخرين سوره يعني سوره 110 داراي 19 كلمه است.

9- اگر مقدار ابجد كل سوره 110 (آخرين سوره نازل شده) را حساب كنيم 6124 بدست ميايد. اگر اين عدد را با شماره سوره جمع كنيم در آن صورت 6124+110=6234 بدست ميايد كه تعداد آيه هاي شماره گذاري شده قرآن را نشان ميدهد و اين نشان ميدهد كه خدا با استفاده از كد آخرين سوره نازل شده تعداد واقعي آيات قرآن را هم به ما نمايانده است.

             

                        اولين و آخرين سوره نازل شده

سلام

دوستان عزيز ما در اين وبلاگ قصد داريم اعجاز و علوم قرآني را در اختيار علاقمندان قرار دهيم كه هم مورد استفاده علمي و هم عملي قرار گيرد

ما را در افزايش مطالب و يا معرفي منابع ياري بفرمائيد